Ventourist

Kijk, ik ben momenteel perfect gelukkig met mijn eigen fiets, maar als ik dit zie, dan wil ik ‘m best inwisselen.

Eddy Merckx aXm - Molteni custom paint job

Deze fiets is niet in de handel te verkrijgen, helaas. Het gaat om een fiets die speciaal op vraag van de eigenaar gelakt is in de alom bekende Molteni kleuren.

Meer info over deze fiets vind je hier. Hieronder het voorbeeld waarop het ontwerp gebaseerd is, één van de Molteni fietsen waarmee Eddy Merckx in de jaren ’70 furore maakte.

Originele Molteni fiets

Het is weer begonnen. Dit weekend overviel het mij plots, toen ik in de late morgen in de badkamer stond. Ik weet niet wat de aanleiding juist was, maar het zwakke winterzonlicht dat door de glasgordijnen naar binnen viel heeft er zeker wat mee te maken. Ik ben begonnen met aftellen naar de twee grootste koersen van het jaar.

Elk jaar weer is er iets wat mij overvalt aan het begin van het jaar, voor het wegseizoen nog maar begonnen is. Het uitkijken naar de grote klassiekers: de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Dé twee topweekends voor elke rechtgeaarde wielerliefhebber. Wat juist de trigger is om die koersen vanuit mijn onderbewustzijn naar boven te spitten is me een raadsel. Al denk ik wel dat het te maken heeft met een lente-gevoel. Uiteraard is het momenteel hartje winter en heeft het weer van de voorbije weken niet echt doen denken aan de lente, laat staan zomer, maar daardoor werd de confrontatie met het eerste streepje zon in weken des te sterker. Een fluitende merel heeft de ervaring compleet gemaakt wellicht, al kan ik me dat niet meer herinneren.

Feit is dat ik nu volop uitkijk naar de twee mooiste en spannendste zondagnamiddagen van het voorjaar. Ik heb ze alvast aangeduid in mijn agenda en ook meteen gemerkt dat ikzelf sportieve verplichtingen heb op de dag van de Ronde. Nu al ben ik een excuus aan het verzinnen om toch maar naar de koers te kunnen kijken… Vanwaar juist die fascinatie voor deze twee koersen? Elke wielerliefhebber zal het wel eens zijn dat deze wedstrijden speciaal zijn. Ik kan me nog goed de sfeer herinneren van toen ik klein was en met mijn ouders thuis in de zetel zat op zondagnamiddag, of die ene keer op een communiefeest naar een hoog opgehangen scherm stond te kijken hoe de coureurs in het stof van de hel beten. In recentere jaren heb ik vaak met vrienden naar deze klassiekers gekeken, een stuk vlaai en een trappist bij de hand. Op zo’n dag mag dat: een trappist in de vroege namiddag. Eentje zonder ei erin voor mij, dank u.

Voor de geïnteresseerden: de Ronde van Vlaanderen wordt gereden op 3 april, Parijs-Roubaix op 10 april.

Het was weer even geleden dat ik nog eens op mijn fiets had gezeten (griepje, slecht weer en andere flauwe excuses), maar dit weekend ben ik weer gaan rijden. En meteen viel mij opnieuw op wat voor een fantastische fiets die Time VX Special Pro toch wel is. Stabiel, licht, snel: rijdt als een trein op rails.

Maar waar ik eigenlijk over wil schrijven: fietsroutes. Ik heb een soort van vaste route die ik rijd wanneer ik weinig tijd heb, een korte route die als basis uit te breiden valt met een aantal extra kilometers indien gewenst. Maar natuurlijk wil je af en toe eens iets anders: verandering van spijs doet eten, en dat is bij fietsen niet anders. Een collega raadde mij aan eens te kijken op www.fietsnet.be. Dit is een hele handige site waar je met een paar muisklikken een fietsroute uitzet op een Google Maps kaartje, met behulp van de fietsknooppunten die in Vlaanderen en Nederland te vinden zijn. Een voorbeeld van een route die ik al gereden heb zie je hieronder.

Een route van ongeveer 50km op Fietsnet.be

Erg handig is dat de stukken onverharde weg aangegeven zijn met een oranje kleur, dus deze kan je vermijden als je met de koersfiets op weg wil. Het systeem met de knooppunten is in principe uitgewerkt voor de toeristische fietsers, dat houdt in dat op vrije dagen veel langzame fietsers onderweg zijn, hou daar dus rekening mee als je stevig door wil trekken op de koersfiets. Vaak zijn het ook veldwegen die uiteraard erg mooi zijn om te volgen, maar voor onaangename verrassingen kunnen zorgen in de vorm van putten, zand, grind en de occasionele koeienvlaai. U weze gewaarschuwd…

Nog een tip: het volstaat de nummers op de schrijven van de knooppunten om de weg te vinden. Ik schrijf deze nummers op een klein papiertje en kleef dit op de bovenbuis van mijn fiets met wat slecht klevende plakband. Zo hoef ik niet de reeks knooppunten uit het hoofd te leren, of elke keer in mijn achterzak naar mijn papiertje te zoeken.

Dat doe je met de Ciclotte.

Ciclotte

Prijzen zijn nog niet bekend, maar ik denk niet dat het voor mij weggelegd zal zijn.

Het laatste bericht sloot ik af met de vermelding dat ik pijn had aan mijn linker knie. Ondertussen zijn we twee weken verder en heb ik geen meter meer gefietst. Het leek me wijs om mijn knieën even de rust te gunnen die ze nodig hadden. Naast fietsen is badminton een sport waar ik me wekelijks een paar uren mee bezig hou. Geen topniveau, verre van, maar twee uurtjes op zondag en anderhalf uurtje op woensdag recreatief vertier. Het is net dat recreatieve karakter wat volgens mij de oorzaak is van mijn knieklachten.

Ik verklaar me nader: voor en na het badmintonnen wordt er geen tijd gemaakt om op te warmen of te stretchen. Niemand in de club doet dit op de momenten dat ik speel, er wordt enkel een beetje “ingeslagen”. Foute begeleiding hoor ik jullie al denken, welja, in feite komt het daar op neer. Nu, we zijn volwassen genoeg om daar zelf aan te denken. Het punt is dat ik bij het badmintonnen mijn knieën zwaar belast, zowel links als rechts, maar met een duidelijke nadruk op het rechtse been. Gevolg: regelmatig last van ontstekingen, ook de voorbije weken, dit keer in de rechter knie. Toen daar na het fietsen ook nog eens een pijnlijke linker knie bovenop kwam, heb ik besloten het sporten dus even te laten.

Nu, twee weken later, kan ik stellen dat de knieën weer goed aanvoelen. Ik ben van plan morgen weer de fiets op te kruipen en met een soepele versnelling weer wat kilometers te verzamelen. Bergjes en explosieve versnellingen (voor zover die er al zijn) worden nog even vermeden.  Badminton zal ik zondag ook nog eens proberen, al zal ik het hier ook rustig aan proberen te doen.

Maar het belangrijkste niet vergeten: een paar eenvoudige oefeningen voor en na de inspanning zouden heel wat problemen kunnen voorkomen. Daarom heb ik wat opzoekwerk gedaan en ben ik volgende interessante site tegengekomen met handige en duidelijk info: link.

Voorts heb ik gelezen dat pijn achteraan de knie (bij mij het geval links, bij mijn vorige fiets nooit last van gehad) onder andere veroorzaakt kan worden door een te hoge zadelpositie, dus ik zal deze hoogte ook maar eens lichtjes bijstellen. Ik ben echter hoe langer hoe meer van plan mijn lichaam te laten opmeten en mijn fiets te laten afstellen zoals het hoort. Dat kan bijvoorbeeld hier. Beter voorkomen dan genezen…

Een goeie fiets is één ding, maar veel belangrijker zijn natuurlijk de benen. Daar ben ik me van bewust, dus is het ook de bedoeling dat er met de fiets gereden wordt. Een ietwat gestructureerde aanpak lijkt me voor een onderneming als deze wel aangewezen. Maar omdat het me nog een beetje vroeg lijkt voor een doorgedreven conditietraining, lijkt het mij een beter plan gewoon op rustig tempo wat kilometers in de benen te krijgen. Op die manier word ik de nieuwe fiets gewoon en kan ik mij toeleggen op de voorbereiding van ‘het materiaal’ voor ik aan een echt trainingsschema begin. Omdat de beklimming van de Ventoux pas gepland is voor juli 2011, heb ik tijd genoeg om de zaak rustig aan te pakken en voor alles mijn tijd te nemen. Handig.

Nu, ‘het materiaal’ mag je gerust ruim interpreteren: versnellingen, afstelling van zadel, stuur, kilometerteller, hartslagmeter, bandenreparatieset, drinkbus… Er is nog stof genoeg om over te schrijven dus. Maar gisteren heb ik iets getest wat voor de meeste sporters minder voor de hand liggend is: een GPS tracking systeem. Het lijkt me handig om wat gegevens bij te kunnen houden over de afgelegde kilometers en de tochtjes die ik gemaakt heb. Het gebeurt nogal vaak dat ik onderweg op goed geluk een straat indraai, zonder achteraf nog te weten waar ik nu eigenlijk overal gereden heb. En als er dan een leuk stuk tussen zat, dan is het vaak spijtig als je dat niet meer terug kan vinden. Vandaar dat ik op mijn HTC Hero smartphone het programma CardioTrainer heb geïnstalleerd.

Dit programma houdt de afgelegde weg voor je bij via de GPS-functie van de telefoon en zet zo je route uit op een kaart van Google Maps. Zo kan je achteraf zien waar je overal geweest bent en krijg je er interessante data bij zoals gemiddelde snelheid, maximum snelheid, afgelegd aantal kilometers, tijd, hoogteverschil enz. Werkt heel erg handig, het programma pauzeert zelfs automatisch wanneer je even stilstaat. Je kan ook alle informatie opslaan op je persoonlijke webpagina van de software-ontwikkelaar Work Smart en zo je gereden ritten vergelijken.



Het enige minpunt is dat wanneer je GPS-ontvangst wegvalt, je natuurlijk een stuk van je route mist. Dat is gisteren dan ook gebeurd, met als resultaat dat slechts 30,22 km van mijn route van bijna 50 km geregistreerd werd, maar wel de volledige tijd, namelijk 1 uur en 53 minuten. Je ziet ook rechtsboven op de kaart dat vanop het punt waar de GPS-ontvangst verloren is gegaan tot waar het signaal terug opgepikt wordt, er gewoon een rechte lijn getrokken wordt tussen de twee punten, zodat je alsnog een volledig traject krijgt. Maar dat is dus een vertekend beeld.

Al bij al ben ik wel onder de indruk van de mogelijkheden van deze gratis software en ben ik zeker nog van plan het verder uit te proberen, hopelijk zonder GPS-onderbrekingen. Het viel me trouwens op hoe weinig energie het programma vroeg van de batterij. Doordat het programma in stand-by modus kan werken, kan het beeld gewoon uit blijven en dat scheelt natuurlijk een stuk. Als je zelf een Android toestel hebt, dan kan je door deze QR code te scannen meteen de app downloaden. Doen!

Ik rust ondertussen wat uit, want mijn linker knie kan wat rust gebruiken. Toch eens opzoeken wat de oorzaak kan zijn van pijn achteraan de knie en hoe ik dat kan verhelpen…

Een 8-tal jaren geleden heb ik voor het eerst met een koersfiets gereden. Na jaren van occasionele korte fietstochtjes met een tot citybike omgevormde mountainbike (die bovendien wat klein was voor mijn lengte), vond ik het toen tijd om het geld dat ik verdiend had met een vakantiejob te spenderen aan een koersfiets. Na wat rondkijken in de buurt, vond ik een goedkoop alternatief voor de te dure nieuwe fietsen. Ik wou ook graag eerst eens proberen hoe een koersfiets mij zou bevallen voor ik al te grote uitgaven zou doen. Dus kocht ik een tweedehands Carrera met toen al een respectabele leeftijd.

Mijn oude Carrera koersfiets

Met mijn Carrera fiets heb ik uiteindelijk veel langer gereden dan voorzien, maar vandaag staat deze fiets te koop. De reden: ik heb een nieuwe fiets gekocht. Ik ben ondertussen tot het besluit gekomen dat ik fietsen best wel leuk vind en omdat een expeditie naar de top van de Mont Ventoux ander materiaal vereist dan mijn Carrera, is het tijd voor een nieuwe fiets! Betrouwbare remmen (voor de afdaling), betrouwbare versnellingen (om bergop te schakelen), wat minder gewicht en vooral: een juiste kadermaat, daarnaar was ik op zoek. Uiteindelijk is het na een tijdje zoeken geen nieuwe fiets geworden, omdat ik dat nog steeds een te dure aankoop vind. Ik heb gelukkig wel een schitterende tweedehands fiets gevonden: mijn nieuwe Time VX Special Pro.

Mijn nieuwe koersfiets Time VX Special Pro

Het is dus geen nieuwe fiets, maar hij verkeert wel in topstaat. En voor een fractie van de nieuwprijs kon ik hem niet laten staan, temeer het één van de weinige fietsen in mijn maat was die te vinden zijn op de tweedehandsmarkt. Misschien schrijf ik nog wel een blogpost over het vorige leven van deze fiets en zijn vorige eigenaar, want met 30.000 km op de teller is er best wat over te vertellen. Tot dan fietsen we rustig verder…

Hallo lezer. Weldra kan u hier volgen hoe ik me voorbereid op de beklimming van de Mont Ventoux. Voor een amateurfietser als ik is er blijkbaar een hele fietswereld te ontdekken. Het leek me een goed idee om alle kennis die ik gaandeweg opdoe te delen met anderen én te centraliseren voor mijn eigen gemak. Vandaar deze blog. Veel leesplezier!